4.1.5. Chwytaki magnetyczne

W chwytakach magnetycznych, w celu wytworzenia pola sił działającego na ferromagnetyczny obiekt manipulacji stosuje się: magnesy trwałe, elektromagnesy oraz układy zbudowane z magnesów trwałych i elektromagnesów.

W chwytaku z magnesem trwałym obiekt trzymany jest dzięki działaniu sił pola magnetycznego, a jego uwolnienie dokonywane jest mechanicznie np. za pomocą dodatkowego siłownika. W chwytakach z elektromagnesem (rys.4.23.) obiekt trzymany jest w czasie przepływu prądu przez uzwojenie.

W chwytakach z magnesem stałym i elektromagnesem obiekt jest trzymany przez magnes, a sił chwytu zwiększana dodatkowo podczas manipulowania obiektem przez włączenie prądu w uzwojeniu elektromagnesu. Uwolnienie obiektu następuje w tych przypadkach przez zmianę biegunowości elektromagnesu.

Niedogodności stosowania chwytaków magnetycznych związane są z:

ˇ      możliwością chwytania obiektów wykonanych wyłącznie z materiałów ferromagnetycznych

ˇ      gwałtownymi przemieszczeniami obiektu manipulacji przy zbliżeniu się chwytaka (powoduje to utratę dokładności położenia początkowego obiektu)

ˇ      występowaniem magnetyzmu szczątkowego, który powoduje m.in. przyciąganie drobin metalowych oraz utrudnia uwolnienie obiektu;

ˇ      zmniejszenie się siły chwytu na skutek zabrudzenia miejsca uchwycenia np. opiłkami

ˇ       wydzielaniem się ciepła w uzwojeniu elektromagnesu.

Ze względu na zmianę właściwości ferromagnetycznych maksymalna temperatura pracy chwytaków elektromagnetycznych wynosi ok. 60⁰C.